Περίληψη: "Ένα ακόμα αριστούργημα, φτιαγμένο με υλικά που μοιάζουν αειθαλή και με την στόφα ενός μουσικού...
23 Απριλίου , 2015 • 2 MINS READ
"Hand.Cannot.Erase": δια χειρός Steven Wilson!
"Ένα ακόμα αριστούργημα, φτιαγμένο με υλικά που μοιάζουν αειθαλή και με την στόφα ενός μουσικού που στο μέλλον θα μνημονεύεται ως κλασικός της γενιάς του.". Αυτή είναι μία μόνο από τις πολλές θετικές κριτικές που έχει λάβει το "Hand.Cannot.Erase", τέταρτο solo album του Steven Wilson.Μπορεί ο Steven Wilson να έγινε γνωστός στους περισσότερους ως ιδρυτής και βασικό μέλος του ροκ συγκροτήματος Porcupine Tree, όμως τα τελευταία χρόνια η solo μουσική του πορεία τον έχει καταστήσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της progressive rock σκηνής, συνώνυμο της επιτυχίας και κυρίως της σταθερά ποιοτικής απόδοσης. Μας το απέδειξε, άλλωστε, ξεκάθαρα πριν δυο χρόνια, όταν με το θρίαμβο του "The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)", δε μας άφησε την παραμικρή αμφιβολία για το ότι -τουλάχιστον στο χώρο του prog- δύσκολα θα μπορούσε τον ξεπεράσει ο οποιοσδήποτε. Και παρ' ότι μετά από αυτήν τη μεγάλη επιτυχία πολλοί αναρωτήθηκαν πώς ο ίδιος θα μπορέσει να τη διαχειριστεί και να τη διαδεχθεί με κάποια, αν όχι καλύτερη, τουλάχιστον ισάξια, ο Wilson έδωσε την απάντηση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο· ένα μοναδικό άλμπουμ με τη δική του, ξεχωριστή, ταυτότητα. 
Όχι, το "Hand.Cannot.Erase" δεν είναι ένα δεύτερο "Raven", αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ούτως ή άλλως, η λογική της επανάληψης δε φάνηκε ποτέ μέχρι τώρα να εκφράζει τον Wilson ως καλλιτέχνη. Γι' αυτό και στη νέα του δουλειά φτιάχνει ένα πιο σύγχρονο άλμπουμ, το οποίο τηρεί τις απαραίτητες αποστάσεις από τον προκάτοχό του, κρατώντας ταυτόχρονα ανέπαφο το όραμα του καλλιτέχνη και οδηγώντας το σε νέα ύψη. Με δικά του λόγια: «Αυτός ο δίσκος θα έχει πολύ λιγότερα jazz στοιχεία σε σχέση με τον προηγούμενο. Θέλω να επαναφέρω στοιχεία από όλο το ρεπορτόριό μου. Εχουμε ηλεκτρονική μουσική και δύο κομμάτια αληθινής, σχεδόν ξεκάθαρης pop. Eχουμε τρία μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια. Περισσότερο progressive, ένας συνδυασμός ολόκληρης της σόλο μου δουλειάς». Αλλά αυτό που αδιαμφισβήτητα προσθέτει έναν...άλλο αέρα στο άλμπουμ είναι η ιδιαίτερη θεματολογία του. Αυτή τη φορά, οι μεταφυσικές ιστορίες και τα παραμύθια τρόμου αντικαθίστανται από ένα πιο ανθρώπινο σκηνικό, μια ιδιαίτερη ιστορία αποξένωσης. Ολόκληρο το concept του άλμπουμ εμπνέεται από την αληθινή ιστορία της Joyce Carol Vincent, μιας νεαρής κοπέλας που αν και νεκρή, κανείς από τους φίλους και τους συγγενείς της δεν προσπάθησε να αναζητήσει για τρία χρόνια. "Ολόκληρη η έμπνευση του "Hand.Cannot.Erase", περιστρέφεται γύρω από εκείνη, μια γυναίκα που μένει σε μια μεγάλη πόλη και ξαφνικά μια μέρα εξαφανίζεται. Κι ενώ οι περισσότεροι ακούγοντας κάτι τέτοιο υποθέτουν πως πρόκειται απλά για μια ηλικιωμένη κυρία την οποία όλοι έχουν ξεχάσει, αυτή η ιστορία κρύβει περισσότερα απ' ό,τι δείχνει. Βλέπετε η Joyce ήταν μια νέα, όμορφη, δημοφιλής κοπέλα με πολλούς φίλους και την οικογένειά της, αλλά για κάποιο λόγο κανείς δεν προσπάθησε να την βρει επί τρία χρόνια.", λέει ο Wilson, εξηγώντας έτσι και την έντονα γυναικεία οπτική που αναδεικνύεται καθ' όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.
Σε κάθε περίπτωση, το "Hand.Cannot.Erase" είναι ένα άλμπουμ που αναγκάζει τον ακροατή να υποκλιθεί στην μουσική ιδιοφυία του Steven Wilson και στην τεχνική αρτιότητα των συνθέσεών του, πολλές από τις οποίες θέτουν από τώρα σοβαρή υποψηφιότητα για τραγούδι της χρονιάς -ή έστω για το πιο πολυπαιγμένο τραγούδι της δικής μας playlist. Εν τέλει, ο Wilson καταφέρνει να δημιουργήσει ένα άλμπουμ που στέκεται ανάμεσα στις καλύτερες στιγμές της ως τώρα καριέρας του. Στιγμές που είμαστε σίγουροι ότι θα γίνουν ακόμα περισσότερες στο μέλλον, αλλά μέχρι να έρθουν, θα πρέπει, προς το παρόν, να αρκεστούμε στο αστείρευτο ταλέντο που ξεδιπλώνει σε κάθε νέο του έργο και να να αφεθούμε στα ικανά "μουσικά" του χέρια!
Όχι, το "Hand.Cannot.Erase" δεν είναι ένα δεύτερο "Raven", αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ούτως ή άλλως, η λογική της επανάληψης δε φάνηκε ποτέ μέχρι τώρα να εκφράζει τον Wilson ως καλλιτέχνη. Γι' αυτό και στη νέα του δουλειά φτιάχνει ένα πιο σύγχρονο άλμπουμ, το οποίο τηρεί τις απαραίτητες αποστάσεις από τον προκάτοχό του, κρατώντας ταυτόχρονα ανέπαφο το όραμα του καλλιτέχνη και οδηγώντας το σε νέα ύψη. Με δικά του λόγια: «Αυτός ο δίσκος θα έχει πολύ λιγότερα jazz στοιχεία σε σχέση με τον προηγούμενο. Θέλω να επαναφέρω στοιχεία από όλο το ρεπορτόριό μου. Εχουμε ηλεκτρονική μουσική και δύο κομμάτια αληθινής, σχεδόν ξεκάθαρης pop. Eχουμε τρία μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια. Περισσότερο progressive, ένας συνδυασμός ολόκληρης της σόλο μου δουλειάς». Αλλά αυτό που αδιαμφισβήτητα προσθέτει έναν...άλλο αέρα στο άλμπουμ είναι η ιδιαίτερη θεματολογία του. Αυτή τη φορά, οι μεταφυσικές ιστορίες και τα παραμύθια τρόμου αντικαθίστανται από ένα πιο ανθρώπινο σκηνικό, μια ιδιαίτερη ιστορία αποξένωσης. Ολόκληρο το concept του άλμπουμ εμπνέεται από την αληθινή ιστορία της Joyce Carol Vincent, μιας νεαρής κοπέλας που αν και νεκρή, κανείς από τους φίλους και τους συγγενείς της δεν προσπάθησε να αναζητήσει για τρία χρόνια. "Ολόκληρη η έμπνευση του "Hand.Cannot.Erase", περιστρέφεται γύρω από εκείνη, μια γυναίκα που μένει σε μια μεγάλη πόλη και ξαφνικά μια μέρα εξαφανίζεται. Κι ενώ οι περισσότεροι ακούγοντας κάτι τέτοιο υποθέτουν πως πρόκειται απλά για μια ηλικιωμένη κυρία την οποία όλοι έχουν ξεχάσει, αυτή η ιστορία κρύβει περισσότερα απ' ό,τι δείχνει. Βλέπετε η Joyce ήταν μια νέα, όμορφη, δημοφιλής κοπέλα με πολλούς φίλους και την οικογένειά της, αλλά για κάποιο λόγο κανείς δεν προσπάθησε να την βρει επί τρία χρόνια.", λέει ο Wilson, εξηγώντας έτσι και την έντονα γυναικεία οπτική που αναδεικνύεται καθ' όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.Σε κάθε περίπτωση, το "Hand.Cannot.Erase" είναι ένα άλμπουμ που αναγκάζει τον ακροατή να υποκλιθεί στην μουσική ιδιοφυία του Steven Wilson και στην τεχνική αρτιότητα των συνθέσεών του, πολλές από τις οποίες θέτουν από τώρα σοβαρή υποψηφιότητα για τραγούδι της χρονιάς -ή έστω για το πιο πολυπαιγμένο τραγούδι της δικής μας playlist. Εν τέλει, ο Wilson καταφέρνει να δημιουργήσει ένα άλμπουμ που στέκεται ανάμεσα στις καλύτερες στιγμές της ως τώρα καριέρας του. Στιγμές που είμαστε σίγουροι ότι θα γίνουν ακόμα περισσότερες στο μέλλον, αλλά μέχρι να έρθουν, θα πρέπει, προς το παρόν, να αρκεστούμε στο αστείρευτο ταλέντο που ξεδιπλώνει σε κάθε νέο του έργο και να να αφεθούμε στα ικανά "μουσικά" του χέρια! 
