Sebastian Fitzek: Ο Γείτονας…κοιμάται σε ένα mall!

Όλα είναι έτοιμα ώστε να κυκλοφορήσει στη χώρα μας το 19ο βιβλίο του Sebastian Fitzek, με τίτλο «Ο Γείτονας». Επίσημη κυκλοφορία: Τετάρτη 21 Οκτωβρίου. Όλοι οι φανατικοί αναγνώστες του, λοιπόν, πρέπει να κάνουν υπομονή. Όλοι; Χμ… κάποιοι είχαν την ευκαιρία να πιάσουν το βιβλίο στα χέρια τους λίγο νωρίτερα, χάρη σε μία εντελώς πρωτότυπη εκδήλωση-παρουσίαση που όμοιά της δεν έχει ξαναγίνει!

Διανυκτέρευση σε βιβλιοπωλείο; O Fitzek εμπνέει!

Το βράδυ της Παρασκευής 16 του μηνός, είκοσι τυχεροί (ραδιοφωνικοί παραγωγοί, bookstagrammers, δημοσιογράφοι κτλ) βρέθηκαν στο Public στο Golden Hall, αλλά, για πρώτη φορά, μετά το κλείσιμο του καταστήματος. Και, μάλιστα, πέρασαν εκεί όλο το βράδυ – ακούγεται περίεργο; Σίγουρα ήταν. Ακούγεται, παράλληλα, και εντελώς ιντριγκαδόρικο; Επίσης ήταν! Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Η μοναδική ανάμνηση διανυκτέρευσης σε εμπορικό κέντρο που έχω ήταν πιο… τρομακτική ακόμα και από τα θρίλερ του Fitzek: to 1978 ο σκηνοθέτης George A. Romero είχε γυρίσει μία ταινία με ζόμπι και τίτλο “Dawn of the Dead” – εκεί οι πρωταγωνιστές είχαν καταφύγει σε ένα εμπορικό κέντρο για να σωθούν. Ευτυχώς, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, οι συνθήκες στη δική μας εμπειρία ήταν τελείως διαφορετικές! 

Η απήχηση των βιβλίων του Fitzek στο ελληνικό κοινό σταθερά εδώ και δέκα, περίπου, χρόνια είναι εντυπωσιακή. Όποιος είχε τύχει να βρεθεί στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης στις 18 Μαϊου του 2024, θα είχε βιώσει από πρώτο χέρι τη λαοθάλασσα που είχε συγκεντρωθεί γύρω από το περίπτερο στο οποίο ο Γερμανός συγγραφέας υπέγραφε τα βιβλία του. Οι ουρές ήταν τέτοιες που πρακτικά οι Fitzek fans απλώνονταν σε ολόκληρο το χώρο της έκθεσης. Ήταν κάτι, αν μη τι άλλο, ασυνήθιστο για τα πιο ήπια δεδομένα της ΔΕΒΘ. Δυο μέρες αργότερα, μάλιστα, είχε κατηφορίσει προς το Public Συντάγματος για την παρουσίαση του «Μίμικ» και το σκηνικό επαναλήφθηκε: περισσότεροι από 500 θαυμαστές τους πλημμύρισαν τον χώρο εκδηλώσεων στον πέμπτο όροφο – κυριολεκτικά το αδιαχώρητο!

Από το Βερολίνο στο Μαρούσι: Fitzek νυχτερινός επισκέπτης

O ίδιος ο Fitzek δεν στάθηκε εφικτό να δώσει το παρών στο Public το βράδυ της Παρασκευής, αλλά έκανε το αμέσως καλύτερο που θα μπορούσε: συνδέθηκε με βίντεο κλήση από το σπίτι του στο Βερολίνο, γύρω στις 22.00 και μίλησε σε όλους τους συγκεντρωμένους για αρκετή ώρα, πρόσχαρος και επικοινωνιακός.

Αφού μας εξήγησε ποια ήταν η έμπνευσή του πίσω από το «Ο Γείτονας», θυμήθηκε το ξεκίνημά του, ως εργαζόμενος στο τηλεφωνικό κέντρο ενός ραδιοφωνικού σταθμού με talk shows. Στάθηκε στο θέμα των εμμονικών θαυμαστών (“stalkers”) και στο γεγονός ότι η αστυνομία δεν μπορεί εύκολα να επέμβει όσο η όποια απειλή είναι πρωτίστως ψυχολογική και δεν εκδηλώνεται σε πιο πρακτικό επίπεδο. Αυτή είναι και η υπόθεση του βιβλίου, με μία μοναχική ποινικολόγο που μετακομίζει με την κόρη της στα προάστια του Βερολίνου, αλλά έχει έναν γείτονα που είναι μονίμως παρών σε κάθε της δραστηριότητα – μόνο που εκείνη αργεί πολύ να το αντιληφθεί…

Ακούγεται ιδανικό για μεταφορά σε mini tv series και δεν αποκλείεται αυτό να συμβεί – όπως έχει ήδη γίνει άλλες οκτώ φορές σε ισάριθμα βιβλία του. Ανέφερε, βέβαια, ότι η επιλογή ενός ανθρώπου που παρακολουθεί καταδιωκτικά το αντικείμενο του θαυμασμού του δεν είναι πρωτότυπη, καθώς πολλοί συγγραφείς έχουν πραγματευτεί αντίστοιχες ιστορίες. Ήθελε, εντούτοις, να δοκιμάσει και αυτός στα χνάρια πολλών το έργο των οποίων θαυμάζει. Μνημονεύτηκε, μάλιστα, η σειρά “You” του Netflix, ως παράδειγμα εξαιρετικής τηλεοπτικής μεταφοράς αντίστοιχων βιβλίων της Caroline Kepnes.

Στη συνέχεια, απάντησε με μεγάλη προθυμία στις ερωτήσεις όλων μας. Ενδεικτικά αυτές με τα λιγότερα… spoilers:

Τι μουσική ακούς όταν γράφεις;

Δεν ακούω, γιατί μου αρέσει τόσο πολύ η μουσική ώστε καταλήγω να συγκεντρώνομαι εκεί και όχι στα γραπτά μου.

Πώς ήταν η εμπειρία να γράψεις, για αλλαγή, ένα βιβλίο που δεν ήταν θρίλερ;

Όταν παρέδωσα το «Η πρώτη τελευταία μέρα», τόνισα στον εκδότη μου ότι θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο στους πάντες πως δεν ήταν θρίλερ. Δεν ήθελα ούτε ένας αναγνώστης να νιώσει ότι τον εξαπατήσαμε. Γι’ αυτό και κάτω από τον τίτλο έγραψαν δυο λέξεις ώστε να είναι σαφέστατο: «Όχι Θρίλερ»!
Ομολογώ πως ήταν κάπως αναζωογονητικό – το έγραψα κατά τη διάρκεια της πανδημίας που ήμασταν ήδη όλοι αρκετά πιεσμένοι, οπότε μου έκανε καλό που, έστω για αλλαγή, δεν είχα θύματα, θύτες, απαγωγές, δολοφονίες και απειλές. Δεν αποκλείεται να το ξαναδοκιμάσω. Αλλά είναι γεγονός πως κατά κανόνα, όταν αναζητώ έμπνευση για ένα βιβλίο, πρώτα αντλώ ιδέες από τη «σκοτεινή πλευρά» της καθημερινότητας.

 Έχεις ξεκινήσει να γράφεις το νέο σου βιβλίο;

Όταν ο αναγνώστης πιάνει στα χέρια του ένα βιβλίο μου που μόλις έχει κυκλοφορήσει, πάντοτε έχω ήδη ξεκινήσει το επόμενο. Δεν θα ήθελα να αποκαλύψω λεπτομέρειες για την πλοκή, αλλά θα πω απλά ότι είναι κάτι αρκετά δυνατό. Θρίλερ και πάλι!

Αισθάνεσαι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη απειλεί τους δημιουργούς; Μουσικούς, συγγραφείς, καλλιτέχνες…

Ήδη η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι σε θέση να παράγει συμπαθητικά, ευχάριστα τραγούδια, καθώς έχει «εκπαιδευτεί» πάνω σε όλη τη μουσική παραγωγή που έχει προηγηθεί. Είναι σίγουρο ότι σύντομα θα είναι σε θέση να γράφει και καλά βιβλία, αλλά αυτό που δίνει ένα μοναδικό πλεονέκτημα στον άνθρωπο είναι ότι δεν είναι απλά νοήμων – είναι και συναισθηματικό ον. Η ΤΝ δεν μπορεί να περιγράψει αυτόφωτα τα συναισθήματα διότι δεν τα έχει βιώσει ποτέ. Θεωρώ ότι αυτή πάντοτε θα είναι η ειδοποιός διαφορά.

Μεταμεσονύκτιες δράσεις μέσα σε ένα mall

Όταν καληνυχτίσαμε τον λαλίστατο Fitzek αφού πρώτα δήλωσε ενθουσιασμένος με αυτή την πρωτότυπη εκδήλωση και ομολόγησε ότι μας ζήλευε, ξεκίνησε το… κυρίως μέρος της βραδιάς: παιχνίδια με γρίφους που έβγαλαν τον πιο ανταγωνιστικό εαυτό όλων, τέσταραν τις γνώσεις μας πάνω στο έργο του Fitzek. Για να τους λύσεις έπρεπε να έχεις διαβάσει όλα τα βιβλία και μάλιστα να θυμάσαι τις λεπτομέρειες από κάθε πλοκή. Μπορεί νικήτρια να ήταν μόνον μία ομάδα τελικά, η πιο διαβασμένη και αποφασιστική, αλλά όλοι παρέλαβαν το ίδιο έπαθλο: μία φοβερή goodie bag που περιλάμβανε όλα τα απαραίτητα για να ολοκληρωθεί η εμπειρία, καθώς το concept προέβλεπε πως όλοι θα έπεφταν για ύπνο στο βιβλιοπωλείο του Public!

Παραλάβαμε λοιπόν:

• Τη συλλεκτική έκδοση του βιβλίου, ώστε να ξεκινήσουμε πρώτοι την ανάγνωση!
• Ένα φωτάκι ανάγνωσης Legami, ώστε να μην ενοχλούμε εκείνους που είχαν νυστάξει πρώτοι
• Μαγνητικούς σελιδοδείκτες Puckator, για να μη χάσουμε τη σελίδα που θα βάζαμε την πρώτη παύση
• Ένα QR code για να κατεβάσουμε όποιο audiobook του Fitzek επιθυμούσε ο καθένας από τον πλούσιο κατάλογο της BookVoice
• Ένα ζευγάρι ακουστικά Sony για να απολαύσουμε την αφήγηση, χωρίς να ενοχλούμε τους… γείτονές μας
• Ένα branded sleeping bag και ένα μαξιλαράκι
• Ένα ζευγάρι βαμβακερά καλτσάκια Walk, για να βγάλουμε με άνεση τα παπούτσια μας
• Ένα σετ οδοντικής περιποίησης Curaprox ώστε να πέσουμε για ύπνο αλλά να ξυπνήσουμε και το επόμενο πρωί με την κατάλληλη φροντίδα δοντιών
• Μία μάσκα νυκτός για όποιον προτιμάει να κοιμάται σε πλήρη συσκότιση
• Ένα αφρόλουτρο Aloe+Colors για να ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα με ένα γρήγορο ντους
• Ένα φυστικοβούτυρο Kiss The Earth για όποιους είχαν… έξτρα λιγούρες

Κάποιοι, βέβαια, λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, χρειάστηκε να αποχωρήσουν λίγο πριν τις δύο μετά τα μεσάνυχτα, αλλά οι πιο θαρραλέοι (ή… νυσταγμένοι) έπεσαν κανονικά για ύπνο ανάμεσα σε χιλιάδες βιβλία. Το επόμενο πρωί, ένας ζεστός καφές από τις μηχανές της Delonghi και ένας πλούσιος πρωινός μπουφές εξασφάλισαν το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα για το Σαββατοκύριακο. Εξάλλου, το κατάστημα έπρεπε να ανοίξει, να σκουπιστούν οι χώροι, να τακτοποιηθούν οι βιβλιοθήκες, να παραληφθούν οι νέες κούτες και να είναι όλα έτοιμα για τους πελάτες.

Αυτό που μένει, πέρα από ένα… ελαφρύ πιάσιμο στη μέση, ίσως, έπειτα από μία τέτοια εμπειρία είναι το πώς το βιβλίο και το κοινό ενδιαφέρον γύρω από αυτό μπορεί να σε φέρει πιο κοντά με αγνώστους. Ακόμα και όταν δεν τυχαίνει να γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους, ακόμα και αν έχουν ηλικιακές ή άλλες διαφορές, ακριβώς επειδή το σημείο είναι ένας συγκεκριμένος συγγραφέας με δικό του στυλ και αδιαμφισβήτητες αρετές, μπορούν να περάσουν ένα πραγματικά όμορφο βράδυ, ανταλλάσσοντας απόψεις, σκέψεις, προσωπικές ανησυχίες και προτιμήσεις, για βιβλία και όχι μόνο.

Είναι καλύτερα να κοιμάσαι σε ένα βιβλιοπωλείο από ό,τι στο σπίτι σου; Χμ… δύσκολα αλλάζεις την άνεση του κρεβατιού σου. Θα ξαναδοκιμάζαμε ένα τέτοιο λογοτεχνικό sleepover; Αν ήταν τόσο καλά οργανωμένη η βραδιά, εύκολο να απαντήσεις: χίλιες φορές ναι. Ειδικά με τόσο συμπαθητικούς… γείτονες!