Υπερατού: Επιστροφή στο μέλλον του πιο cult παιχνιδιού των 80s

Όσοι είχατε την τύχη να μεγαλώσετε στη δεκαετία του '80, δεν πρόκειται να σας πούμε τίποτα καινούριο. Για τους υπόλοιπους... μαζευτείτε και ακούστε για... δράκους, ιππότες, μάγισσες και πριγκήπισσες. Καλά, ok, δεν πάμε τόσο πίσω. Ακούστε για το παιχνίδι που έπαιζαν οι πιτσιρικάδες και, ενίοτε, οι πιτσιρίκες στα 80s, όταν οι παιχνιδομηχανές και οι -- πρωτόγονοι -- υπολογιστές της εποχής δεν ήταν διαθέσιμα. Το "Υπερατού" ήταν ένα πλαστικό κουτάκι με διάφανο καπάκι, το οποίο περιείχε (περίπου) 30-κάμποσες κάρτες. Κάθε κουτί -- και συνακολούθως κάθε "τράπουλα" -- είχε ένα συγκεκριμένο θέμα: υπερ-αυτοκίνητα, μαχητικά αεροπλάνα, πειραματικά αεροπλάνα, μηχανές, πλοία, τραίνα, υποβρύχια, ελικόπτερα, χωματουργικά οχήματα, τανκς, πύραυλοι, Φόρμουλα-1, όλα είχαν τη δική τους "τράπουλα" Υπερατού. Τις περισσότερες φορές, οι κάρτες ήταν στα Αγγλικά ή, συχνά, στα Γερμανικά (αν ξέρει κανείς τι σημαίνει "unuberschlich" ή κάπως έτσι, ας μου πει για να δούμε επιτέλους ποιος κέρδισε εκείνο το επικό παιχνίδι του 1988)! Τη δεκαετία του '80, ήταν σχεδόν αδιανόητο να μπεις σε παιδικό ή εφηβικό δωμάτιο, ειδικά αγοριού, και να μη βρεις τουλάχιστον μια τράπουλα Υπερατού.Πως παιζόταν; Απλό! Η κάθε κάρτα είχε ένα όχημα, όνομα, φωτογραφία και κάποια χαρακτηριστικά, τα οποία ήταν κοινά για όλη την (εκάστοτε) τράπουλα. Για παράδειγμα, αν κοίταγες τράπουλα "Φόρμουλα-1", είχες τελική ταχύτητα, ίππους, στροφές κινητήρα, κυβικά, κυλίνδρους και βάρος. Συνήθως το Υπερατού παιζόταν σε ζευγάρια, άντε το πολύ τριάδες, και οι κάρτες, μετά το ανακάτεμα, μοιράζονταν όλες. Με κάποιον τρόπο, συνήθως στην τύχη, αποφασιζόταν ποιος ξεκινά. Ο παίχτης έπαιρνε τις κάρτες που είχε με τη σειρά, κοίταζε την πρώτη, διάλεγε ένα εκ των χαρακτηριστικών (πχ τελική ταχύτητα) και το ανακοίνωνε στον αντίπαλο, ο οποίος έλεγε αυτό της δικής του κάρτας. Όποιος είχε το καλύτερο χαρακτηριστικό, κέρδιζε την κάρτα του άλλου, και συνέχιζε αυτός το παιχνίδι, επιλέγοντας από την επόμενη κάρτα. Νικητής ανακηρυσσόταν όποιος έπαιρνε όλες τις κάρτες του αντιπάλου. Όπως μπορείς να φανταστείς, αυτή η διαδικασία μπορούσε να διαρκέσει ώρες, ενώ, μετά από λίγα παιχνίδια, οι παίχτες άρχιζαν να μαθαίνουν τα χαρακτηριστικά απ' έξω.Το όνομά του, το παιχνίδι το οφείλει σε μία κάρτα, το "Υπερατού", η οποία είχε μακράν τα καλύτερα χαρακτηριστικά από σχεδόν όλες τις άλλες. Πολλές φορές, αρκούσε να πεις τη λέξη "Υπερατού" και είχες επιτόπου την κάρτα του άλλου, χωρίς καν συγκρίσεις. Βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν πάντα "αναίμακτα". Για παράδειγμα, ομηρικοί ήταν οι καβγάδες σε όλες σχεδόν τις παρέες, για κάποιο χαρακτηριστικό. Το πιο "θρυλικό" ήταν το εάν το βάρος σε ένα αυτοκίνητο είναι καλύτερο αν είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο, ή αν στην επιτάχυνση 0-100 κερδίζει η μεγαλύτερη ή η μικρότερη! Σχεδόν κάθε "τράπουλα" Υπερατού είχε κάποιο αμφιλεγόμενο χαρακτηριστικό, ενώ -- μιας και ήμασταν πιτσιρίκια -- ακόμη κι αν δεν είχε, πάντα υπήρχε κάποιος που αμφισβητούσε το αν "χάνει" το δικό του χαρακτηριστικό ή όχι. Τις περισσότερες φορές, κάποιος μπαμπάς καλούταν να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να αποφασίσει ποιος θα πρέπει να κερδίζει.Αν όλα αυτά σου φέρνουν νοσταλγία, ή αν σου κίνησαν το ενδιαφέρον, η Desyllas Games έχει κυκλοφορήσει ξανά τα αγαπημένα "Υπερατού", σε σύγχρονη μορφή και με σύγχρονα μοντέλα και θέματα. Για αρχή, έχουμε υπερ-αυτοκίνητα, Φόρμουλα-1, πολεμικά αεροσκάφη και super bikes! Πάρ'τα όλα και ξαναθυμήσου πως ήταν το παιχνίδι, και μύησε τους νεότερους στον κόσμο του Υπερατού!