Βιβλία που Εμπνέουν: Ποια προτείνει ο Στέφανος Αλεξιάδης;

Η αναζήτηση του επόμενου βιβλίου αποτελεί κάθε φορά μια δύσκολη διαδικασία. Έχοντας γνώθι σαυτόν, αποφασίσαμε φέτος το καλοκαίρι να συμβουλευτούμε τους αγαπημένους μας συγγραφείς και να τρυπώσουμε στις βιβλιοθήκες τους, για να μάς αποκαλύψουμε τα βιβλία που αποτέλεσαν «φάρους» στη συγγραφική ή λογοτεχνική τους πορεία. Αυτή τη φορά τη σκυτάλη παίρνει ο Στέφανος Αλεξιάδης, τρεις φορές νικητής (2022, 2025, 2026) του βραβείου «Ελληνικό Μυθιστόρημα» των Βραβείων Βιβλίου Public, για να μάς παρουσιάσει το δικό του αναγνωστικό σύμπαν, όπου συνυπάρχουν η σκοτεινή ένταση, η ευαισθησία και η ανάγκη για ιστορίες που μένουν. Πάμε να τα ανακαλύψουμε; 

Ο συγγραφέας Στέφανος Αλεξιάδης προτείνει

«Διαβάστε βαθιά, ζήστε πλατιά». Ο Στέφανος Αλεξιάδης μοιράζεται μαζί μας πέντε βιβλία που τον έχουν αγγίξει, τον έχουν εμπνεύσει και έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη δική του αναγνωστική διαδρομή. Ποια είναι αυτά τα βιβλία και τι είναι αυτό που ξεχωρίζει ο ίδιος σε καθένα από αυτά;

Σαράκι - Layla Martinez

«Ένα βιβλίο που με αναστάτωσε όσο λίγα»

Η σκοτεινή νουβέλα «Το σαράκι» της Layla Martinez μάς τοποθετεί στην ισπανική ενδοχώρα, όπου η πατριαρχία κυριαρχεί και η κουλτούρα των φαντασμάτων παραμένει ζωντανή. Μέσα από τις φωνές τριών γυναικών, το βιβλίο ξεδιπλώνει μια ιστορία εκδίκησης, με το σπίτι-σκηνικό να λειτουργεί σχεδόν σαν ζωντανός οργανισμός γεμάτος σκιές, ψιθύρους και ανείπωτους φόβους. Βασισμένο σε αληθινές εμπειρίες της συγγραφέως, το βιβλίο αποκτά μια σχεδόν τελετουργική ένταση, όπου το υπερφυσικό και το πολιτικό, το προσωπικό και το συλλογικό, μπλέκονται αδιάρρηκτα.

Η μητέρα του σκύλου - Παύλος Μάτεσις

«Ένα σπουδαίο μάθημα γραφής»

Στο αριστούργημα του Παύλου Μάτεσι, «Η μητέρα του σκύλου», που ο εκδοτικός οίκος Quintet Publishing το συμπεριέλαβε στη λίστα με τα 1001 βιβλία που πρέπει να έχει διαβάσει κάποιος μέχρι το τέλος της ζωής του, παρακολουθούμε τη ζωή της Ραραούς, μιας γυναίκας που αφηγείται με τον δικό της, αφοπλιστικό τρόπο μια πορεία σημαδεμένη από την Κατοχή, τη φτώχεια, την προσφυγιά και τη διαρκή ανάγκη να επιβιώσει. Μέσα από τη φωνή της ξεδιπλώνεται όχι μόνο η προσωπική της ιστορία, αλλά και μια ολόκληρη εποχή γεμάτη πληγές, αντιφάσεις και σιωπές. Η Ραραού αυτοσαρκάζεται, μεταμφιέζει τον εαυτό της και μετατρέπει τον πόνο σε αφήγηση, χωρίς ποτέ να χάνει την ανθρωπιά της. Με σπάνια μαεστρία, το βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, την τραγικότητα και τη συγκίνηση.

Σκακιστική νουβέλα - Stefan Zweig

«Ένα διαχρονικό αριστούργημα στο οποίο επιστρέφω συχνά»

Το τελικό χειρόγραφο της «Σκατιστικής νουβέλας» στέλνεται από τον Stefan Zweig προς τον εκδοτικό οίκο μια μόλις μέρα προτού αυτοκτονήσει. Παρά την έκτασή του, η ώριμη λογοτεχνική πένα του Zweig ήταν αρκετή για να φτάσει στην κορυφή. Μέσα από μια παρτίδα σκάκι, αποκαλύπτεται η σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, η τραγικότητα της ίδιας της ύπαρξης και η αγωνία της απομόνωσης. Ένα συναρπαστικό, πολυεπίπεδο ανάγνωσμα, που διαβάζεται απνευστί.

Χαμογέλα ρε... Τι σου ζητάνε; - Χρόνης Μίσσιος 

«Σε καλεί να δεις τη ζωή από μια πιο φωτεινή οπτική»

«Για το μόνο που δεν παραπονιέμαι είναι η ζωή μου», δήλωσε ο εξόριστος και φυλακισμένος για τα πολιτικά του φρονήματα Χρόνης Μίσσιος σε συνέντευξή του. Με λόγο άμεσο και ανεπιτήδευτο, ο συγγραφέας καταφέρνει στο «Χαμογέλα ρε... Τι σου ζητάνε;» να φωτίσει τις δυσκολίες της ζωής μέσα από μια ανθρώπινη, συχνά τρυφερή, ματιά. Ένα έργο που σε κοιτά κατάματα, υπενθυμίζοντάς σου πως δεν έχει σημασία μόνο τι δοκιμασίες περνάμε, αλλά κυρίως με ποιον τρόπο στεκόμαστε απέναντί τους.

Το τρένο των παιδιών - Viola Ardone

«Ένα μυθιστόρημα που με συγκίνησε βαθιά»

Στο έργο της Viola Ardone, «Το τρένο των παιδιών», παρακολουθούμε τη ζωή του επτάχρονου Αμερίγκο, που αφήνει την φτωχή Νάπολη του 1946 και ταξιδεύει προς τον ιταλικό βορρά μαζί με χιλιάδες παιδιά. Ανάμεσα στη σκληρότητα του αποχωρισμού και την εμπειρία μιας άλλης ζωής, γνωρίζει μια Ιταλία που προσπαθεί να ξανασταθεί όρθια μετά τον πόλεμο. Ένα μυθιστόρημα τρυφερό και σπαρακτικό, που μάς παρασύρει διακριτικά στο πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση.

Q&A με τον Στέφανο Αλεξιάδη 

Με αφορμή την βράβευσή του στην κατηγορία «Ελληνικό Μυθιστόρημα» στα Βραβεία Βιβλίου Public 2026, ο Στέφανος Αλεξιάδης μιλά για το βιβλίο του «Και εγένετο φως», για όσα τον γοητεύουν στη συγγραφή και για τις αντίθετες δυνάμεις που μάς περιτριγυρίζουν.

Το βιβλίο «Και εγένετο φως» περιγράφεται ως ένα σχεδόν ποιητικό «παραμύθι» για τον πόνο. Πώς βρίσκεις την ισορροπία ανάμεσα στην ατμοσφαιρική γλώσσα και στη σκληρότητα της ιστορίας που θέλεις να αφηγηθείς;

Νομίζω πως η ισορροπία έρχεται όταν δεν προσπαθείς να ωραιοποιήσεις τον πόνο. Για μένα η ποιητικότητα δεν λειτουργεί ως φίλτρο που απαλύνει τη σκληρότητα μιας ιστορίας αλλά αντίθετα την κάνει ακόμη πιο έντονη. Υπάρχουν συναισθήματα που δεν μπορούν να αποδοθούν μόνο με την ωμή περιγραφή των γεγονότων. Χρειάζονται εικόνες, σιωπές και συμβολισμούς.

Στο «Και εγένετο φως» με ενδιέφερε να δείξω πως το φως και το σκοτάδι δεν είναι δύο αντίθετοι κόσμοι, αλλά δύο όψεις της ίδιας ανθρώπινης εμπειρίας. Ο πόνος μπορεί να γεννήσει τρυφερότητα, όπως και η ελπίδα μπορεί να κρύβει αυταπάτες. Αυτή η συνύπαρξη των αντιθέσεων είναι που με απασχόλησε περισσότερο ως συγγραφέα.

Δεν γράφω για να σοκάρω τον αναγνώστη ούτε για να τον παρηγορήσω. Γράφω για να τον κάνω να σταθεί για λίγο απέναντι στους φόβους, στις απώλειες και στις αλήθειες των ηρώων, γιατί πιστεύω πως εκεί, μέσα στην πιο σκοτεινή στιγμή, μπορεί να γεννηθεί κάτι που μοιάζει με φως.

Αναφέρεσαι στη Μητέρα του σκύλου ως «σπουδαίο μάθημα γραφής». Ποιο αφηγηματικό χαρακτηριστικό θεωρείς πιο αναγκαίο για έναν συγγραφέα που αναζητά βάθος στους χαρακτήρες και αλήθεια στο συναίσθημα; 

Η «Μητέρα του σκύλου» είναι για μένα ένα σπουδαίο μάθημα γραφής, γιατί οι χαρακτήρες της δεν κρίνονται ποτέ. Απλώς υπάρχουν με όλες τις αντιφάσεις τους. Πιστεύω ότι το σημαντικότερο εφόδιο για έναν συγγραφέα είναι η ενσυναίσθηση. Όταν κατανοείς πραγματικά τους ήρωές σου, το συναίσθημα προκύπτει αβίαστα και η ιστορία αποκτά αλήθεια. Την αλήθεια που έχουν ανάγκη οι αναγνώστες να διαβάσουν.

Ανάμεσα στο «Σαράκι» της Layla Martinez και «Το τρένο των παιδιών» της Viola Ardone, φαίνεται να σε ελκύουν βιβλία με έντονο συναισθηματικό αποτύπωμα. Υπάρχει κάποιο κοινό νήμα στις επιλογές σου που να αποκαλύπτει περισσότερο τη δική σου αναγνωστική ταυτότητα;

Νομίζω πως το κοινό νήμα είναι οι ιστορίες που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Δεν με ενδιαφέρει τόσο το είδος ενός βιβλίου, όσο η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζει τους χαρακτήρες και τα συναισθήματά τους. Είτε πρόκειται για ένα οικογενειακό δράμα είτε για μια πιο σκοτεινή αφήγηση, αναζητώ βιβλία που αφήνουν χώρο στον αναγνώστη να αισθανθεί και να αναμετρηθεί με τις δικές του εμπειρίες. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία υπάρχει για να μας βοηθά να κατανοούμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους.

Απόλαυσε αγαπημένους συγγραφείς δίπλα στη θάλασσα

Η νέα αφιερωματική στήλη «Βιβλία που Εμπνέουν» μάς φέρνει κοντά με αγαπημένους συγγραφείς και μάς επιτρέπει να ανακαλύψουμε το πιο σπουδαίο κομμάτι των βιβλιοθηκών τους. Ανακάλυψε τις βιβλιο-προτάσεις των Κυριάκο Χαρίτο, Ισίδωρο Ζουργού, Βαγγέλη Γιαννίση και διάλεξε το επόμενο βιβλίο που θα σε συντροφεύει φέτος το καλοκαίρι. Μείνε συντονισμένος στο Public Blog, για να μαθαίνεις πρώτος όλα τα νέα.