Crazy Taxi: World Tour Preview: Η SEGA ξαναβρίσκει τη χαμένη της «τρέλα»

Υπάρχουν παιχνίδια που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις για να καταλάβεις αν διατηρούν την ταυτότητά τους. Στην περίπτωση του Crazy Taxi, αρκεί να δεις ένα κίτρινο ταξί να γλιστράει στις στροφές, να ανεβαίνει πεζοδρόμια, να πετάγεται από ράμπες και να προσπαθεί να παραδώσει έναν επιβάτη πριν μηδενίσει το χρονόμετρο. Και, φυσικά, να ακούσεις την «τρελή» μουσική να παίζει δυνατά στα ηχεία. Στη Gamescom είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε το Crazy Taxi: World Tour, την πολυαναμενόμενη επιστροφή της SEGA σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές arcade σειρές της. Η ιδέα ενός πιο σύγχρονου, open-world Crazy Taxi θα μπορούσε εύκολα να μετατρέψει το απλό και εθιστικό concept των arcade games σε κάτι υπερβολικά «φορτωμένο». Μετά την πρώτη επαφή, όμως, η εντύπωση είναι ότι η ομάδα μοιάζει να γνωρίζει πολύ καλά ποιο είναι το στοιχείο που έκανε το αρχικό παιχνίδι τόσο ξεχωριστό.

Πίσω στο τιμόνι του Axel

Το demo της Gamescom μάς τοποθέτησε σε μια περιοχή εμπνευσμένη από τη Γερμανία, κάτι που ταίριαζε ιδανικά και με το γεγονός ότι βρισκόμασταν στην Κολωνία. Στο τιμόνι βρισκόταν ο Axel, με το κλασικό κίτρινο ταξί του, και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα εμφανίστηκε ο πρώτος επιβάτης που χρειαζόταν μεταφορά. Το ένστικτο ενεργοποιήθηκε αμέσως. Σταματήσαμε δίπλα του, τον βάλαμε στο ταξί και ξεκινήσαμε να ψάχνουμε όχι απλώς τον γρηγορότερο δρόμο, αλλά τον πιο θεαματικό. Αυτό σημαίνει να περνάς ξυστά από αυτοκίνητα, να χρησιμοποιείς το αντίθετο ρεύμα, να στρίβεις με χειρόφρενο, να ανεβαίνεις σε ράμπες και να κάνεις ό,τι μπορείς για να μην αφήσεις το χρόνο να τελειώσει. Ο ανοιχτός κόσμος λειτουργεί ως βασικός χώρος περιήγησης: ο παίκτης μπορεί να οδηγήσει ελεύθερα, να ψάξει για επιβάτες, να ανακαλύψει δραστηριότητες και να επιλέξει πότε θα μπει ξανά σε ένα διαδικασία μεταφορών.

Η κλασική συνταγή παραμένει ζωντανή

Το πρώτο πράγμα που ξεχωρίσαμε είναι ότι το παιχνίδι δεν δείχνει να απομακρύνεται από τη λογική του παλιού Crazy Taxi. Κάθε διαδρομή παραμένει ένας μικρός αγώνας απέναντι στον χρόνο, αφού παραλαμβάνεις πελάτες, επιλέγεις πορεία, κάνεις επικίνδυνους ελιγμούς και προσπαθείς να ολοκληρώσεις όσες περισσότερες κούρσες μπορείς. Μετά το τέλος μιας προσπάθειας, έρχεται η αξιολόγηση και το score καταγράφεται στον πίνακα κατάταξης. Είναι το είδος της σχεδίασης που λειτουργεί ιδανικά για όσους κυνηγούν καλύτερες επιδόσεις και θέλουν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες διαδρομές μέχρι να βρουν την καλύτερη. Η δοκιμή έδειξε επίσης ότι η SEGA θέλει να διατηρήσει την ένταση, αλλά να προσφέρει και περισσότερη ελευθερία. Αν θέλεις, μπορείς να τρέξεις αμέσως στην επόμενη κούρσα. Αν προτιμάς, μπορείς να αφήσεις για λίγο τη μεταφορά επιβατών και να εξερευνήσεις την περιοχή για νέες αποστολές και προκλήσεις. Αυτή η ισορροπία είναι πιθανότατα το πιο κρίσιμο στοιχείο του World Tour: να προσθέσει σύγχρονη δομή, χωρίς να επιβαρύνει την arcade φύση του.

Open world, αλλά όχι χωρίς σκορ

Ο open world σχεδιασμός δεν χρησιμοποιείται μόνο ως ένα μεγάλο σκηνικό για να οδηγείς χωρίς στόχο. Σε όλη την περιοχή υπάρχουν διάφορα activities, μερικά από τα οποία θυμίζουν τις κλασικές προκλήσεις των προηγούμενων παιχνιδιών. Μία από τις δοκιμασίες που παρουσιάστηκαν ζητούσε απλώς να απομακρυνθείς όσο περισσότερο γίνεται από το σημείο εκκίνησης μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Η ιδέα ακούγεται απλή, αλλά ακριβώς αυτή η απλότητα είναι που κάνει τέτοιες προκλήσεις να λειτουργούν: μέσα σε ελάχιστο χρόνο πρέπει να βρεις τη σωστή κατεύθυνση, να αποφύγεις εμπόδια και να αξιοποιήσεις κάθε πιθανό άλμα ή shortcut. Η επίδοσή σου βαθμολογείται μέχρι και με S, προσθέτοντας έναν ακόμη λόγο για να επιστρέψεις και να κυνηγήσεις καλύτερη επίδοση. Οι αποστολές δείχνουν επίσης να έχουν πολύ πιο παράλογο και αφηγηματικό χαρακτήρα από μια απλή κούρσα. Σε μία από αυτές, ένας επιβάτης με λευκό κοστούμι και τεράστια ανθοδέσμη θέλει να φτάσει στο αεροδρόμιο, ενώ οι πρώην σύντροφοί του προσπαθούν να τον σταματήσουν. Η διαδρομή κορυφώνεται με το ταξί να περνά κάτω από ένα αεροπλάνο την ώρα της απογείωσης, ώστε ο επιβάτης να πιαστεί από τους τροχούς του και να φύγει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. 

Η μουσική κάνει τη διαφορά

Δεν γίνεται να μιλήσει κανείς για Crazy Taxi χωρίς να αναφερθεί στη μουσική. Η punk-rock ενέργεια ήταν πάντοτε μέρος του gameplay και είναι αυτή που μετατρέπει μια απλή διαδρομή σε μεταφορά σε κατάσταση πανικού. Το World Tour διατηρεί αυτή την αίσθηση, με κομμάτια από γνώριμα ονόματα όπως οι The Offspring και οι Bad Religion. Το αποτέλεσμα έχει τον τραχύ, χαρακτηριστικό punk ήχο των 90s που συνδέθηκε όσο λίγοι με τη σειρά.

Οι εντυπώσεις

Το Crazy Taxi: World Tour μοιάζει να βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Δεν προσπαθεί να μετατρέψει τη σειρά σε κάτι αγνώριστο, ούτε χρησιμοποιεί τον ανοιχτό κόσμο ως αυτοσκοπό. Αντιθέτως, επιχειρεί να διατηρήσει τον πυρήνα της arcade εμπειρίας και να τον τοποθετήσει μέσα σε μια πιο ζωντανή, ελεύθερη και γεμάτη δραστηριότητες δομή. Η πρώτη εντύπωση από τη Gamescom ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Το Crazy Taxi δείχνει να επιστρέφει με την ίδια ατίθαση ενέργεια που το έκανε αγαπητό στις αίθουσες arcades και στις κονσόλες, μόνο που αυτή τη φορά έχει μπροστά του έναν ολόκληρο κόσμο για να διασχίσει με το γκάζι πατημένο.