Elio D’Anna: «ο κόσμος είναι απλά ο καθρέφτης του αληθινού εαυτού μας!»

Ο Elio D' Anna, υπερεπιτυχημένος συγγραφέας και επιχειρηματίας, βρέθηκε στην Αθήνα πριν λίγες εβδομάδες, στο πλαίσιο ενός επιχειρηματικού φεστιβάλ. Το Public δεν θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητο: μία ηλιόλουστη Κυριακή, πριν χειμωνιάσει για τα καλά, τον φιλοξενήσαμε στο Public Café της πλατείας Συντάγματος και είχαμε μία ενδιαφέρουσα κουβέντα μαζί του, με αφορμή τα βιβλία του που κυκλοφορούν στη χώρα μας από τις Εκδόσεις Διόπτρα.

Οι θεωρίες του D' Anna είναι, σίγουρα, αμφίσημες και, ενίοτε, αμφιλεγόμενες. Εύκολα κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί «μα τι θέλει να πει; Ότι αρκεί να αποφασίσω κάτι και θα γίνει;», προσπερνώντας τα λεγόμενά του ως μία ακόμα θεωρητική σχολή της αυτοβελτίωσης.

Πλην όμως, αφενός η έννοια της προσωπικής ευθύνης έχει μεγάλο ενδιαφέρον και δικαίως γεννά δημιουργικό προβληματισμό, αφετέρου η επιτυχία των βιβλίων του δεν είναι τυχαία: ο τρόπος του αγγίζει εκατοντάδες χιλιάδες εκεί έξω. Και αυτά προσπαθήσαμε να του αποσπάσουμε μέσα από μία όχι ιδιαίτερα συμβατική συνέντευξη!

Τα βιβλία σας, «Η Σχολή των Θεών» και «O Dreamer και Εσύ» λειτουργούν κάπως ως εγχειρίδια για το πως μπορεί κάποιος να καταφέρει αυτό που περιγράφετε. Εσείς πώς τα καταφέρατε; Είχατε κάποιο μέντορα, κάποια έμπνευση;

«Μου πήρε δύο ολόκληρα χρόνια να καταλάβω τα βασικά: το σημαντικότερο ήταν η διαφορά ανάμεσα στην επιθυμία και το όνειρο. Κατάφερα να φτάσω σε ένα σημείο που δεν ήμουν πια σκλάβος των επιθυμιών μου. Είχα φθάσει σε μία κατάσταση… ακινησίας. Δεν προέκυψε από αυτοσυγκέντρωση, αλλά διαρκή σκέψη: κατάλαβα ότι τα όνειρα είναι διαχρονικά, δεν καθορίζονται από το χρόνο – αντίθετα, η επιθυμία έχει να κάνει με το χρονικό πλαίσιο στο οποίο τη νιώθουμε. Το όνειρο γίνεται, πάντοτε, πραγματικότητα – η επιθυμία όχι. Αν το καταλάβουμε αυτό, κάναμε το πρώτο τεράστιο βήμα. Και μετά όλα είναι εφικτά».

Μα είναι τόσο απλό; Αρκεί να σκεφτούμε κάτι για να το δούμε να υλοποιείται;

«Σημασία έχει πώς θα το σκεφτούμε – ως απλή επιθυμία, ας πούμε; Συχνά με κατηγορούν για παράδοξες ιδέες, όπως και για βλασφημία, όταν είχα πει ότι η οικονομική ισχύς και η αγάπη είναι το ίδιο πράγμα. Γιατί στα λατινικά, η λέξη για την αγάπη είναι “amor” που στην ουσία είναι “a-mort”, δηλαδή η απουσία του θανάτου. Αν λοιπόν ο θάνατος είναι απών, μπορείς να είσαι πλούσιος στον εξωτερικό κόσμο. Αλλά μετά πεθαίνεις.

Πεθαίνουμε εκατοντάδες φορές κάθε μέρα. Αν καταφέρουμε να πεθαίνουμε όλο και λιγότερο καθημερινά, κάποια στιγμή θα φτάσουμε σε ένα σημείο που ο θάνατος θα εξαφανιστεί από μέσα μας. Και δεν θα γίνουμε ποτέ μάρτυρες της παρουσίας του θανάτου στον εξωτερικό κόσμο.»

Άρα μιλάμε για έναν εναλλακτικό εσωτερισμό;

«Μα δεν είναι θεωρητικό αυτό που λέω, έχει να κάνει με τη δύναμη της πράξης. Πράττουμε και αλλάζουμε – αλλά οι αλλαγές της πραγματικότητας ξεκινούν από μέσα μας. Μπορείς να αλλάξεις γεγονότα και συνθήκες. Η πραγματικότητα και η δική μας αντίληψη, το δικό μας όραμα πρέπει να ταυτίζονται: η εσωτερική μας κατάσταση πρέπει να συμπίπτει με τα εξωτερικά γεγονότα. Δεν υπάρχει κενό ανάμεσά τους, δεν χωρίζονται. Ούτε ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη.»

Έχετε δηλώσει ότι δεν μπορείς να διδάξεις σε κάποιον πως να γίνει ηγέτης. Είναι γεγονός πως, τουλάχιστον στον τομέα της πολιτικής, η έλλειψη ηγετικών προσωπικοτήτων είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Τα κράτη όμως έχουν ανάγκη ηγετικές φιγούρες, ικανούς ανθρώπους που θα παίρνουν τις σωστές αποφάσεις. Να είμαστε, λοιπόν, ακόμα πιο απαισιόδοξοι;

«Είναι αδύνατον να εμφυσήσεις σε κάποιον οποιαδήποτε γνώση ή κατανόηση συστημάτων ή ακόμα και πειθαρχημένη αντίληψη. Είναι κάτι παρά φύσιν βίαιο. Είναι χάσιμο χρόνου και ενέργειας. Στο πανεπιστήμιο που έχω ιδρύσει ένα πράγμα μόνον εύχομαι για τους φοιτητές μου: να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο: ένας είναι ο κόσμος. Οι αντιλήψεις μας, λανθασμένα, ποικίλουν…

Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη οδηγίες, η ζωή δεν έρχεται μαζί με κάποιο εγχειρίδιο – η γνώση βρίσκεται ήδη μέσα μας. Η λέξη “education” έχει λατινική βάση: “ex-duco”, δηλαδή “ανασύρω, εξάγω, βγάζω έξω” - αυτή είναι η μόνη εκπαίδευση που πρέπει να διεκδικούμε, όχι να επιβάλλουμε ή να κλέβουμε. Η νέα γενιά πρέπει να φροντίσει με τη δική της ευφυΐα, τη δική της δημιουργικότητα, τη δική της φρέσκια ματιά να ορίσει τι θα συμβεί στο μέλλον, να μην αποδεχτεί ότι απλά πρέπει να προσαρμοστεί σε ό,τι τύχει να βρει έτοιμο.»

Έχετε γνωρίσει αρκετούς πολιτικούς, διατηρούσατε φιλική σχέση με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Θα είχε ενδιαφέρον να μας πείτε τη γνώμη σας. Για παράδειγμα, ποιον θα επιλέγατε: Σίλβιο Μπερλουσκόνι ή Τζόρτζια Μελόνι;

«Για μένα είναι το ίδιο ακριβώς. Η Μελόνι είναι ένας πολύ καλός άντρας.»

Ως άνθρωπος με καλλιτεχνικές ευαισθησίες και ιδρυτής της Ari Art Gallery ανησυχείτε για την απειλή της Τεχνητής Νοημοσύνης απέναντι στη Τέχνη;

«Η Τέχνη υπήρχε πάντοτε και θα υπάρχει – δείτε τις πυραμίδες και τον πολιτισμό των Αιγυπτίων. Η τέχνη βρίσκεται γύρω μας, από την εποχή των αυτοκρατόρων. Απλώς τώρα το να γίνουμε όλοι καλλιτέχνες είναι ο μόνος δρόμος για το μέλλον. Κάθε άνδρας, κάθε γυναίκα πρέπει να δημιουργήσει το δικό του/της αριστούργημα. Δηλαδή τον εαυτό του! Αυτό είναι το μόνο που πρέπει αν κάνουμε: να δουλεύουμε πάνω στον εαυτό μας, να τον τελειοποιούμε. Αυτή είναι η απόλυτη Τέχνη. Έτσι μπορεί για τον έξω κόσμο να έχεις μία ιδιότητα, να είσαι ζωγράφος, γλύπτης, χορευτής, μουσικός, ηθοποιός, αλλά το μοναδικό αριστούργημα που μπορείς να αφήσεις είναι ο εαυτός σου.»

Με τι θα λέγατε ότι μοιάζει περισσότερο η ζωή; Με ηλεκτρονικό παιχνίδι ή με ταινία;

«Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι έξω από το φάσμα μου. Αντίθετα, μία καλή ταινία… Κοιτάξτε, οι καλές ταινίες δεν είναι αυτές που βασίζονται στη δράση. Μου αρέσουν αυτές που ο ήρωας τα βάζει με κάτι μεγαλύτερο από εκείνον με κάτι που θεωρεί ότι είναι άδικο.»

Και ποιος κερδίζει στο τέλος;

«Ο ήρωας κερδίζει. Το άτομο κερδίζει το σύνολο. Όπως και στα βιβλία μου. Οι εχθροί είναι οι ανταγωνιστές. Αφιερώνω ολόκληρο κεφάλαιο σε αυτούς. Γιατί χωρίς τους ανταγωνιστές δεν υπάρχουμε ούτε εμείς. Αν έχουμε μία σπουδαία ιδέα, τότε εμφανίζονται. Όχι όμως για να μας εξολοθρεύσουν, αλλά για να μας ανυψώσουν – είναι δηλαδή οι καλύτεροι σύμμαχοί μας, γιατί μας αγαπούν περισσότερο από τον εαυτό μας. Οι ανταγωνιστές γνωρίζουν τη συντομότερη οδό προς την επιτυχία.»

Ποιο βιβλίο σας προτιμάτε; Τη «Σχολή των Θεών» ή το «Ο Dreamer και Εσύ»;

«Δεν είναι δύο βιβλία, είναι ένα. Μιλάνε ακριβώς την ίδια γλώσσα. Είναι σαν η πρώτη και η δεύτερη πλευρά ενός δίσκου. Μόνον που η δεύτερη δεν είναι υποδεέστερη της πρώτης. Είναι, πιο σωστά, δύο… πρώτες πλευρές!»

Πώς θα συνοψίζατε το μανιφέστο σας;

«Η δουλειά μου και η ζωή μου είναι να συγκεντρώνομαι στην ελευθερία. Και αυτό είναι που θέλω να εμπνέω στον κόσμο: να είναι ελεύθεροι. Ελεύθεροι από τις προκαταλήψεις, τις εξαρτήσεις και τις ταυτότητες που μας προδίδουν οι άλλοι. Να καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος είναι απλά ο καθρέφτης του αληθινού εαυτού μας. Και η ανεξαρτησία μας, η μοναδικότητά μας είναι ιερή. Αν το καταλάβεις αυτό, αν συγκεντρωθείς στην ατομικότητα και την ακεραιότητά σου… τότε θα είσαι ελεύθερος.»

Αναζητήστε εδώ τα βιβλία του Elio D’Anna σε φυσική μορφή αλλά και εδώ σε audiobook από την BookVoice!